Brieven, benevens eene verhandeling over den goeden smaak in het schrijven van brieven. Utrecht, J. van Schoonhoven en Comp., 1776.

C.F. Gellert had in Duitsland de strijd aangebonden met de heersende schrijfstijl, die enerzijds werd gekenmerkt door hoogdravendheid, anderzijds door vaak onbegrijpelijke stadhuistaal. Zijn verhandeling, die vergezeld ging van voorbeeldbrieven, had veel succes door de heldere, eenvoudige taal, maar ook door de godsdienstige en zedelijke opvattingen die in de brieven worden verwoord. In Nederland was de situatie wat de briefstijl betreft niet zoveel anders. Bovendien was Gellert hier ongehoord populair. In alle kringen en standen werden zijn zedelijke en godsdienstige beschouwingen en vertellingen gelezen. Dat verklaart ook de hartstochtelijke strijd tussen de Amsterdamse uitgever Pieter Meijer en de Utrechter J. van Schoonhoven, die zowel bij de uitgave van Gellerts fabels als bij de brievenuitgaven werd gevoerd. In 1775 had Meijer de 'Mengelschriften' van Gellert uitgegeven met daarin de 'verhandeling over den goeden smaak in brieven', maar zonder de voorbeeldbrieven van de oorspronkelijke uitgave. Een jaar later volgde Van Schoonhoven met een nieuwe vertaling van de verhandeling plus de brieven; de rechten van de laatste had hij gekocht van een andere Nederlandse uitgever, Kanneman in Zaltbommel, die al in 1762 een aantal (slecht vertaalde) brieven van Gellert had opgenomen in een verzamelwerkje. Van Schoonhoven sloeg een goede slag: vier jaar later kon hij een tweede druk opleggen.