New
deze Utrechtse nadruk van het vonnis tegen Du Plessis. Het betreft de veroordeling van Robbert de Pille du Plessis, die ten tijde van zijn arrestatie 57 jaar oud was, geboren te Clamecy in Bourgondië, en door de Franse koning naar de Republiek was gezonden. Hij reisde onder de schuilnamen Robbert du Plessis, schilder en Monsieur de Neufville, koopman in schilderijen. In werkelijkheid ging het om de bekende Franse kunstcriticus en diplomatiek agent Roger de Piles (1635–1709), die in het geheim trachtte personen te vinden die bereid waren te bemiddelen bij Franse vredesinitiatieven. De Piles ontmoette onder anderen Simon van Halewijn in Amsterdam. Deze zou bereid zijn geweest om vredesonderhandelingen in gang te zetten via Dordrecht, dat als eerste stemgerechtigde stad in de Staten van Holland een doorslaggevende invloed kon uitoefenen op de overige gedeputeerden. De correspondentie tussen De Piles en Simon van Halewijn werd echter onderschept. Daarop werd De Piles op 8 maart 1693 in Amsterdam gearresteerd en overgeleverd aan de Staten van Holland. Kort daarop, op 2 mei 1693, werden ook Simon van Halewijn en diens broer Cornelis Teresteyn van Halewijn aangehouden, beiden verdacht van malversaties. Cornelis kreeg huisarrest en werd bewaakt door twee boden; zijn kabinet en papieren werden verzegeld. Zijn echtgenote, Johanna Hartichvelt, diende een bezwaarschrift in omdat haar man niet binnen de wettelijk voorgeschreven drie dagen was gehoord. Na goedkeuring door de koning-stadhouder werden het huisarrest en de verzegeling uiteindelijk op 13 juli 1693 opgeheven. Cornelis had echter inmiddels de bescherming van de koning-stadhouder verloren en werd op diens bevel uit al zijn ambten ontzet. Alleen zijn functie als curator van de Leidse universiteit, die hij sinds 1690 bekleedde, mocht hij behouden. Simon van Halewijn werd op 20 mei 1693 overgebracht naar de Gevangenpoort. Zijn moeder en zusters richtten een verzoekschrift aan het Hof van Holland met het verzoek de zaak door een lager rechtscollege te laten behandelen, maar dit rekest werd terzijde gelegd. Simon bekende de feiten, maar stelde dat hij uitsluitend het landsbelang had gediend en dat hij een door de Fransen gedaan financieel aanbod had afgewezen. Naar eigen zeggen verdiende hij eerder een standbeeld dan een strafproces. Zowel De Piles als Simon van Halewijn werden uiteindelijk opgesloten in Slot Loevestein. De Piles besteedde zijn gevangenschap aan het schrijven van een werk over kunstschilders, dat na de Vrede van Rijswijk (1697) zou verschijnen. Simon bracht zijn tijd door met het knopen van visnetten voor de vissers uit de omgeving van Loevestein. In april 1696 wist hij te ontsnappen: via een gat onder de vloer van zijn cel bereikte hij de ondergelegen kapel en vandaar de uitgang, waarna hij over het water naar Rotterdam wist te ontkomen. Mogelijk speelde hierbij een rol dat in dat jaar een ver familielid, François van Halewijn van Werven, heer van Horvette, slotvoogd van Loevestein was.
deze Utrechtse nadruk van het vonnis tegen Du Plessis. Het betreft de veroordeling van Robbert de Pille du Plessis, die ten tijde van zijn arrestatie 57 jaar oud was, geboren te Clamecy in Bourgondië, en door de Franse koning naar de Republiek was gezonden. Hij reisde onder de schuilnamen Robbert du Plessis, schilder en Monsieur de Neufville, koopman in schilderijen. In werkelijkheid ging het om de bekende Franse kunstcriticus en diplomatiek agent Roger de Piles (1635–1709), die in het geheim trachtte personen te vinden die bereid waren te bemiddelen bij Franse vredesinitiatieven. De Piles ontmoette onder anderen Simon van Halewijn in Amsterdam. Deze zou bereid zijn geweest om vredesonderhandelingen in gang te zetten via Dordrecht, dat als eerste stemgerechtigde stad in de Staten van Holland een doorslaggevende invloed kon uitoefenen op de overige gedeputeerden. De correspondentie tussen De Piles en Simon van Halewijn werd echter onderschept. Daarop werd De Piles op 8 maart 1693 in Amsterdam gearresteerd en overgeleverd aan de Staten van Holland. Kort daarop, op 2 mei 1693, werden ook Simon van Halewijn en diens broer Cornelis Teresteyn van Halewijn aangehouden, beiden verdacht van malversaties. Cornelis kreeg huisarrest en werd bewaakt door twee boden; zijn kabinet en papieren werden verzegeld. Zijn echtgenote, Johanna Hartichvelt, diende een bezwaarschrift in omdat haar man niet binnen de wettelijk voorgeschreven drie dagen was gehoord. Na goedkeuring door de koning-stadhouder werden het huisarrest en de verzegeling uiteindelijk op 13 juli 1693 opgeheven. Cornelis had echter inmiddels de bescherming van de koning-stadhouder verloren en werd op diens bevel uit al zijn ambten ontzet. Alleen zijn functie als curator van de Leidse universiteit, die hij sinds 1690 bekleedde, mocht hij behouden. Simon van Halewijn werd op 20 mei 1693 overgebracht naar de Gevangenpoort. Zijn moeder en zusters richtten een verzoekschrift aan het Hof van Holland met het verzoek de zaak door een lager rechtscollege te laten behandelen, maar dit rekest werd terzijde gelegd. Simon bekende de feiten, maar stelde dat hij uitsluitend het landsbelang had gediend en dat hij een door de Fransen gedaan financieel aanbod had afgewezen. Naar eigen zeggen verdiende hij eerder een standbeeld dan een strafproces. Zowel De Piles als Simon van Halewijn werden uiteindelijk opgesloten in Slot Loevestein. De Piles besteedde zijn gevangenschap aan het schrijven van een werk over kunstschilders, dat na de Vrede van Rijswijk (1697) zou verschijnen. Simon bracht zijn tijd door met het knopen van visnetten voor de vissers uit de omgeving van Loevestein. In april 1696 wist hij te ontsnappen: via een gat onder de vloer van zijn cel bereikte hij de ondergelegen kapel en vandaar de uitgang, waarna hij over het water naar Rotterdam wist te ontkomen. Mogelijk speelde hierbij een rol dat in dat jaar een ver familielid, François van Halewijn van Werven, heer van Horvette, slotvoogd van Loevestein was.
deze Utrechtse nadruk van het vonnis tegen Du Plessis. Het betreft de veroordeling van Robbert de Pille du Plessis, die ten tijde van zijn arrestatie 57 jaar oud was, geboren te Clamecy in Bourgondië, en door de Franse koning naar de Republiek was gezonden. Hij reisde onder de schuilnamen Robbert du Plessis, schilder en Monsieur de Neufville, koopman in schilderijen. In werkelijkheid ging het om de bekende Franse kunstcriticus en diplomatiek agent Roger de Piles (1635–1709), die in het geheim trachtte personen te vinden die bereid waren te bemiddelen bij Franse vredesinitiatieven. De Piles ontmoette onder anderen Simon van Halewijn in Amsterdam. Deze zou bereid zijn geweest om vredesonderhandelingen in gang te zetten via Dordrecht, dat als eerste stemgerechtigde stad in de Staten van Holland een doorslaggevende invloed kon uitoefenen op de overige gedeputeerden. De correspondentie tussen De Piles en Simon van Halewijn werd echter onderschept. Daarop werd De Piles op 8 maart 1693 in Amsterdam gearresteerd en overgeleverd aan de Staten van Holland. Kort daarop, op 2 mei 1693, werden ook Simon van Halewijn en diens broer Cornelis Teresteyn van Halewijn aangehouden, beiden verdacht van malversaties. Cornelis kreeg huisarrest en werd bewaakt door twee boden; zijn kabinet en papieren werden verzegeld. Zijn echtgenote, Johanna Hartichvelt, diende een bezwaarschrift in omdat haar man niet binnen de wettelijk voorgeschreven drie dagen was gehoord. Na goedkeuring door de koning-stadhouder werden het huisarrest en de verzegeling uiteindelijk op 13 juli 1693 opgeheven. Cornelis had echter inmiddels de bescherming van de koning-stadhouder verloren en werd op diens bevel uit al zijn ambten ontzet. Alleen zijn functie als curator van de Leidse universiteit, die hij sinds 1690 bekleedde, mocht hij behouden. Simon van Halewijn werd op 20 mei 1693 overgebracht naar de Gevangenpoort. Zijn moeder en zusters richtten een verzoekschrift aan het Hof van Holland met het verzoek de zaak door een lager rechtscollege te laten behandelen, maar dit rekest werd terzijde gelegd. Simon bekende de feiten, maar stelde dat hij uitsluitend het landsbelang had gediend en dat hij een door de Fransen gedaan financieel aanbod had afgewezen. Naar eigen zeggen verdiende hij eerder een standbeeld dan een strafproces. Zowel De Piles als Simon van Halewijn werden uiteindelijk opgesloten in Slot Loevestein. De Piles besteedde zijn gevangenschap aan het schrijven van een werk over kunstschilders, dat na de Vrede van Rijswijk (1697) zou verschijnen. Simon bracht zijn tijd door met het knopen van visnetten voor de vissers uit de omgeving van Loevestein. In april 1696 wist hij te ontsnappen: via een gat onder de vloer van zijn cel bereikte hij de ondergelegen kapel en vandaar de uitgang, waarna hij over het water naar Rotterdam wist te ontkomen. Mogelijk speelde hierbij een rol dat in dat jaar een ver familielid, François van Halewijn van Werven, heer van Horvette, slotvoogd van Loevestein was.
deze Utrechtse nadruk van het vonnis tegen Du Plessis. Het betreft de veroordeling van Robbert de Pille du Plessis, die ten tijde van zijn arrestatie 57 jaar oud was, geboren te Clamecy in Bourgondië, en door de Franse koning naar de Republiek was gezonden. Hij reisde onder de schuilnamen Robbert du Plessis, schilder en Monsieur de Neufville, koopman in schilderijen. In werkelijkheid ging het om de bekende Franse kunstcriticus en diplomatiek agent Roger de Piles (1635–1709), die in het geheim trachtte personen te vinden die bereid waren te bemiddelen bij Franse vredesinitiatieven. De Piles ontmoette onder anderen Simon van Halewijn in Amsterdam. Deze zou bereid zijn geweest om vredesonderhandelingen in gang te zetten via Dordrecht, dat als eerste stemgerechtigde stad in de Staten van Holland een doorslaggevende invloed kon uitoefenen op de overige gedeputeerden. De correspondentie tussen De Piles en Simon van Halewijn werd echter onderschept. Daarop werd De Piles op 8 maart 1693 in Amsterdam gearresteerd en overgeleverd aan de Staten van Holland. Kort daarop, op 2 mei 1693, werden ook Simon van Halewijn en diens broer Cornelis Teresteyn van Halewijn aangehouden, beiden verdacht van malversaties. Cornelis kreeg huisarrest en werd bewaakt door twee boden; zijn kabinet en papieren werden verzegeld. Zijn echtgenote, Johanna Hartichvelt, diende een bezwaarschrift in omdat haar man niet binnen de wettelijk voorgeschreven drie dagen was gehoord. Na goedkeuring door de koning-stadhouder werden het huisarrest en de verzegeling uiteindelijk op 13 juli 1693 opgeheven. Cornelis had echter inmiddels de bescherming van de koning-stadhouder verloren en werd op diens bevel uit al zijn ambten ontzet. Alleen zijn functie als curator van de Leidse universiteit, die hij sinds 1690 bekleedde, mocht hij behouden. Simon van Halewijn werd op 20 mei 1693 overgebracht naar de Gevangenpoort. Zijn moeder en zusters richtten een verzoekschrift aan het Hof van Holland met het verzoek de zaak door een lager rechtscollege te laten behandelen, maar dit rekest werd terzijde gelegd. Simon bekende de feiten, maar stelde dat hij uitsluitend het landsbelang had gediend en dat hij een door de Fransen gedaan financieel aanbod had afgewezen. Naar eigen zeggen verdiende hij eerder een standbeeld dan een strafproces. Zowel De Piles als Simon van Halewijn werden uiteindelijk opgesloten in Slot Loevestein. De Piles besteedde zijn gevangenschap aan het schrijven van een werk over kunstschilders, dat na de Vrede van Rijswijk (1697) zou verschijnen. Simon bracht zijn tijd door met het knopen van visnetten voor de vissers uit de omgeving van Loevestein. In april 1696 wist hij te ontsnappen: via een gat onder de vloer van zijn cel bereikte hij de ondergelegen kapel en vandaar de uitgang, waarna hij over het water naar Rotterdam wist te ontkomen. Mogelijk speelde hierbij een rol dat in dat jaar een ver familielid, François van Halewijn van Werven, heer van Horvette, slotvoogd van Loevestein was.
deze Utrechtse nadruk van het vonnis tegen Du Plessis. Het betreft de veroordeling van Robbert de Pille du Plessis, die ten tijde van zijn arrestatie 57 jaar oud was, geboren te Clamecy in Bourgondië, en door de Franse koning naar de Republiek was gezonden. Hij reisde onder de schuilnamen Robbert du Plessis, schilder en Monsieur de Neufville, koopman in schilderijen. In werkelijkheid ging het om de bekende Franse kunstcriticus en diplomatiek agent Roger de Piles (1635–1709), die in het geheim trachtte personen te vinden die bereid waren te bemiddelen bij Franse vredesinitiatieven. De Piles ontmoette onder anderen Simon van Halewijn in Amsterdam. Deze zou bereid zijn geweest om vredesonderhandelingen in gang te zetten via Dordrecht, dat als eerste stemgerechtigde stad in de Staten van Holland een doorslaggevende invloed kon uitoefenen op de overige gedeputeerden. De correspondentie tussen De Piles en Simon van Halewijn werd echter onderschept. Daarop werd De Piles op 8 maart 1693 in Amsterdam gearresteerd en overgeleverd aan de Staten van Holland. Kort daarop, op 2 mei 1693, werden ook Simon van Halewijn en diens broer Cornelis Teresteyn van Halewijn aangehouden, beiden verdacht van malversaties. Cornelis kreeg huisarrest en werd bewaakt door twee boden; zijn kabinet en papieren werden verzegeld. Zijn echtgenote, Johanna Hartichvelt, diende een bezwaarschrift in omdat haar man niet binnen de wettelijk voorgeschreven drie dagen was gehoord. Na goedkeuring door de koning-stadhouder werden het huisarrest en de verzegeling uiteindelijk op 13 juli 1693 opgeheven. Cornelis had echter inmiddels de bescherming van de koning-stadhouder verloren en werd op diens bevel uit al zijn ambten ontzet. Alleen zijn functie als curator van de Leidse universiteit, die hij sinds 1690 bekleedde, mocht hij behouden. Simon van Halewijn werd op 20 mei 1693 overgebracht naar de Gevangenpoort. Zijn moeder en zusters richtten een verzoekschrift aan het Hof van Holland met het verzoek de zaak door een lager rechtscollege te laten behandelen, maar dit rekest werd terzijde gelegd. Simon bekende de feiten, maar stelde dat hij uitsluitend het landsbelang had gediend en dat hij een door de Fransen gedaan financieel aanbod had afgewezen. Naar eigen zeggen verdiende hij eerder een standbeeld dan een strafproces. Zowel De Piles als Simon van Halewijn werden uiteindelijk opgesloten in Slot Loevestein. De Piles besteedde zijn gevangenschap aan het schrijven van een werk over kunstschilders, dat na de Vrede van Rijswijk (1697) zou verschijnen. Simon bracht zijn tijd door met het knopen van visnetten voor de vissers uit de omgeving van Loevestein. In april 1696 wist hij te ontsnappen: via een gat onder de vloer van zijn cel bereikte hij de ondergelegen kapel en vandaar de uitgang, waarna hij over het water naar Rotterdam wist te ontkomen. Mogelijk speelde hierbij een rol dat in dat jaar een ver familielid, François van Halewijn van Werven, heer van Horvette, slotvoogd van Loevestein was.
deze Utrechtse nadruk van het vonnis tegen Du Plessis. Het betreft de veroordeling van Robbert de Pille du Plessis, die ten tijde van zijn arrestatie 57 jaar oud was, geboren te Clamecy in Bourgondië, en door de Franse koning naar de Republiek was gezonden. Hij reisde onder de schuilnamen Robbert du Plessis, schilder en Monsieur de Neufville, koopman in schilderijen. In werkelijkheid ging het om de bekende Franse kunstcriticus en diplomatiek agent Roger de Piles (1635–1709), die in het geheim trachtte personen te vinden die bereid waren te bemiddelen bij Franse vredesinitiatieven. De Piles ontmoette onder anderen Simon van Halewijn in Amsterdam. Deze zou bereid zijn geweest om vredesonderhandelingen in gang te zetten via Dordrecht, dat als eerste stemgerechtigde stad in de Staten van Holland een doorslaggevende invloed kon uitoefenen op de overige gedeputeerden. De correspondentie tussen De Piles en Simon van Halewijn werd echter onderschept. Daarop werd De Piles op 8 maart 1693 in Amsterdam gearresteerd en overgeleverd aan de Staten van Holland. Kort daarop, op 2 mei 1693, werden ook Simon van Halewijn en diens broer Cornelis Teresteyn van Halewijn aangehouden, beiden verdacht van malversaties. Cornelis kreeg huisarrest en werd bewaakt door twee boden; zijn kabinet en papieren werden verzegeld. Zijn echtgenote, Johanna Hartichvelt, diende een bezwaarschrift in omdat haar man niet binnen de wettelijk voorgeschreven drie dagen was gehoord. Na goedkeuring door de koning-stadhouder werden het huisarrest en de verzegeling uiteindelijk op 13 juli 1693 opgeheven. Cornelis had echter inmiddels de bescherming van de koning-stadhouder verloren en werd op diens bevel uit al zijn ambten ontzet. Alleen zijn functie als curator van de Leidse universiteit, die hij sinds 1690 bekleedde, mocht hij behouden. Simon van Halewijn werd op 20 mei 1693 overgebracht naar de Gevangenpoort. Zijn moeder en zusters richtten een verzoekschrift aan het Hof van Holland met het verzoek de zaak door een lager rechtscollege te laten behandelen, maar dit rekest werd terzijde gelegd. Simon bekende de feiten, maar stelde dat hij uitsluitend het landsbelang had gediend en dat hij een door de Fransen gedaan financieel aanbod had afgewezen. Naar eigen zeggen verdiende hij eerder een standbeeld dan een strafproces. Zowel De Piles als Simon van Halewijn werden uiteindelijk opgesloten in Slot Loevestein. De Piles besteedde zijn gevangenschap aan het schrijven van een werk over kunstschilders, dat na de Vrede van Rijswijk (1697) zou verschijnen. Simon bracht zijn tijd door met het knopen van visnetten voor de vissers uit de omgeving van Loevestein. In april 1696 wist hij te ontsnappen: via een gat onder de vloer van zijn cel bereikte hij de ondergelegen kapel en vandaar de uitgang, waarna hij over het water naar Rotterdam wist te ontkomen. Mogelijk speelde hierbij een rol dat in dat jaar een ver familielid, François van Halewijn van Werven, heer van Horvette, slotvoogd van Loevestein was.

[spionage Franse spion]

Criminality 1693 | Sententie van den Hove van Hollandt […] jegens Robbert de Pille du Plessis, gepronunchieert den 31 Julij 1693. Na de copye van Jacobus Scheltus […], Utrecht, wed. J. van Poolsum, 1693, 8 pp.

SKU: 53882

€ 130,80 (€ 120,00 ex. btw)

In stock

 

SKU: 53882 Categories: , , Tags: ,
Product type: Books
Abebooks category: Books
Period Made: 1650-1700