Leekedichtjens. 4e druk. Haarlem, A.C. Kruseman, [1867].

‘Leekedichtjens’ uit 1860 was de tweede dichtbundel van Peter de Génestet (1829-1861) en deze verzameling kleine gedichtjes over godsdienstige onderwerpen maakte hem op slag tot een van de meest geliefde dichters van Nederland. Zijn vriend Busken Huet schreef een jaar later op De Génestets sterfdag: Uit het oogpunt van het gehalte heeft hij niets geleverd, wat hem zoozeer op den naam van dichter aanspraak geeft, als deze kleine versjes; niets dat zulk eene mate van inwendige ontwikkeling onderstelt, zoo groote zielstrijd, zoo veel eigenlijk leven. Kruseman had de ‘Leekedichtjens’ volledig verkeerd ingeschat, zoals hij zelf bekent in de ‘Bouwstoffen’ (Hoe men zich vergissen kan!). Pas na lang aandringen van De Génestet had hij deze snibbige snippers willen uitgeven. Tien jaar later, vooral na zijn vroegen dood, was deze dichter, naast Cats en Tollens, de gevierdste dien Nederland ooit bezat.